Tajemnica jesiennych barw Czerwonych Wierzchów

Czerwone Wierchy to jeden z najbardziej rozpoznawalnych szczytów w polskich Tatrach, położony w Tatrach Wysokich. Nazwa tego malowniczego masywu nie jest przypadkowa – rzeczywiście przybiera on niezwykłą czerwonawopomarańczową barwę, szczególnie gdy słońce jest nisko nad horyzontem jesienią i zimą.

Specyficzny kolor gór nie jest wynikiem opadu czy przemianą szaty roślinnej, lecz zjawiskiem czysto geologicznym. Skały, z których zbudowane są Czerwone Wierchy, zawierają w swojej strukturze związki żelaza. Zakamieniały minerał żelaza, zwłaszcza tlenki i wodorotlenki tego pierwiastka, nadają skałom charakterystyczną rudą barwę. Pod wpływem warunków atmosferycznych i procesów utleniania zawarte w głębi kamienia składniki ulegają naturalnym przemianom.

Intensywność czerwonego zabarwienia wzrasta w miesiącach jesiennych i zimowych. Przyczyną jest kąt padania słonecznych promieni, które pada bardziej pośrednio i oświetla zbocza w taki sposób, aby wyeksponować naturalne pigmentowanie minerałów. Dodatkowo niższe temperatury i większa wilgotność powietrza mogą wpływać na proces utlenienia i utrzymanie żywych barw.

Zjawisko to przyciąga fotografów i turystów z całego świata, którzy chcą uchwycić tę niezwykłą grę kolorów. Czerwone Wierchy stanowią doskonały przykład tego, jak geologiczne warunki tworzą krajobraz wyjątkowy dla określonych pór roku, tworząc naturalną galerię piękna dostępną dla każdego, kto podejmie się wspinaczki po tatrzańskich szlakach.

Na podstawie materiału RMF24. Link do oryginału →